KAN!

Aşk; acının aşındırılmış tek kapısı. 

Gel içeri sevgilim, bak nasıl bir memleket bıraktın ardında...

Nefretime şarap mı damladı?
Kimsesizliğimde kırmızı lekeler...  
Doğuruyorum her şeyi ama her şeyi.
Anne oluyorum.
Sonra baba ve ardından kim olursa.
Kim olursa anlıyor musun?
Arkadaş oluyorum içime.
Fakat arkadaş edemiyorum kimseyi  içimdekilere.

Ah, yakındığım onca şey var ki;
Yıkanmaya çalıştığım...

Kan!
Böyle bağırmıştılar,
Belki de annelerinin yaldızlarla işlediği surayla.

Kandım.
Şimdi öylece baksana bana yukarıdan,
Nefesimi verene karşı çıkamam der gibi.

Olsun,
Yine de yeni bir diriliş değil mi bu nefesim rüzgara karışmışken...